سالها پیش به این نتیجه رسیدم که کار سیاسی در ایران ناممکن است به همین دلیل هم دوست نداشتم وارد کار اجرایی و سیاسی بشوم و مترصد اعلام کناره گیری از سیاست عملی بودم.منتهی باید صبر می کردم.چون در سالهای گذشته اگر اینکار را می کردم می گفتند ترسیده یا بریده و ... که در ایران از این حرفها فراوان است.

اما بعد روی کار آمدن دولت جدید به دوستان اعلام کردم که دیگر نیستم.

البته نسبت به سیاست و مسایل جامعه حساس هستم اما فعال سیاسی هوادار جناح خاص یا گروه خاصی نیستم. حتی از انجمن اسلامی مدرسین هم بیرون آمدم که حدود دوازده سال در آن فعالیت داشتم و شورای مرکزی هم بودم.لذا چند ماهی است از جلسه و ملاقات های سیاسی کناره گرفته ام. منتهی دوستان رهایم نمیکنند و هرکدام دروغ هایی می بافند که به خاطر چی وچی بوده است.باور کنید تنها می خواهم بیاندیشم و با خودم خلوت کنم.
امثال من مدیون زندگی از دست رفته هستیم و خانواده ای که ما را تنها ساعتی در هفته دیده اند.شرمنده فرزندانم هستم.دوست دارم از این به بعد خودم باشم و خانواده ام.

دوست دارم مثل استاد بزرگوارم دکتر حاتم قادری زندگی کنم آزاد و بی تکلف و اخلاقی.فقط بخوانم و بنویسم.الگوی من همیشه ایشان بوده است و شیوه زیست من هم تا حدودی متاثر از ایشان است.

برای همه دوستان آرزوی موفقیت و برای مردمم سربلندی و برای مسئولان ایرانم صداقت و ملت دوستی آرزومندم.

دوستانی که در سالهای گذشته از آنها آموختم درست یا غلط


احتمالا دیگر ننویسم مگر دل نوشته ای


پس خداحافظ دوستانی که داشته و دارم