من انسانم
بعد پنجاه سال زندگی تازه یکسالی می شود که فهمیدم فعالیت سیاسی در این کشور بیهوده است و از طرفی روحیه خاص خود را می طلبد.بنابراین افرادی مانندمن نه بدرد عضویت در گروهی و جناحی می خوریم و نه بدرد مدیریت در این حوزه.
به عبارتی در ایران سیاست یعنی
پفیوزی ،چاپلوسی و تملق،دروغ، دو بهم زنی، ثروت اندوزی از راه حرام و دزدی، ابزاری نگاه کردن به دیگران ، بی اخلاقی ، تهمت، قدرت طلبی شهوانی،بی قیدی، بی فکری، باری به هر جهت بودن ، با هر سازی رقصیدن و دین فروشی،استفاده ابزاری از دین برای ساخت دنیای فانی،فراموشی معنویت و چسبیدن به مادیات،فراموشی نماز و عبادت و رفتن به جلسات مکرر و پی درپی بی اثر و ظاهرسازی دینی و عمل بی دینانه و........... ...
من و مایی که اینگونه کارها را بلد نیستیم بهتر است به درس و مشق مان بپردازیم و خود را آلوده دنیای دیگران نکنیم و موجب ظلمی به کسی نادانسته و از روی غفلت نشویم.
که خوش گفت مولای متقیات:
ظلمت نفسی و تجرات بجهلی و سکنت الی قدیم ذکرک لی ومنک علی
ظلم کردیم چون نادان بودیم و چون خدا را فراموش کردیم.اما خدا ما را فراموش نکرد.منت نهاد و بغلمان گرفت مانند مادر نه بغل کردنی که قابل تمثیل نیست.
دوستان بیاییم عهد کنیم اگر نمی توانیم دست کسی را بگیریم ،حداقل باری بر دوششان نگذاریم.
من نه عضوگروهی هستم و نه طرفدار دسته و جناحی و نه وابسته به حوزه فکری خاصی.
تنها انسانم
البته دیدگاههای خودم را دارم و محکم از اعتقادات سیاسی ام دفاع می کنم.عدالت اجتماعی و برابری و خلق مدینه ای اخلاقی آرزویم می باشد.
ولی
نه اصلاح طلبم
و نه اصولگرا.
تنهاانسانم زیرا این اصطلاحات فریبی برای دزدی و مکر وحیله و فریب مردمند وگرنه خیلی از این بزرگواران نه اصولی دارند و نه به اصلاح اعتقادی.
عرصه سیاست عرصه دیوان و ددان است
وخوش گفت:
از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
آرزویم زیستن در یک جامعه اخلاقی بود که متاسفانه محقق نشد
ولی:
رسالت امروزین ما روشنفکران ایرانی این است :
بنیاد گذاری پایه های زیست اخلاقی جامعه و ترویج این نوع نگرش در حوزه های گوناگون زیست جهان ایرانیان.