۱-٫ خبر تلخ و دردناک است. یک کشیش در آمریکا اقدام به سوزاندن قرآن و تصویری از پیامبر مکرم اسلام کرده است. او سال قبل هم جنجالی را درباره قرآن سوزی به راه انداخته بود. در جهانی که بسیاری از مسلمانان به افراط گری و غیرستیزی متهم می شوند، این فرد آشکارا دست به توهین به کتاب مقدس مسلمانان و پیامبر ایشان زده و هیچ واکنش مهمی از سوی صلح طلبان و دغدغه داران تساهل و هم زیستی ادیان و فرهنگ ها در جهان نمی بینیم.

۲٫ واقعیتی تلخ تر و دردناک تر هم هست. در ایران اسلامی که قرار است رهبرانش دنیای اسلام را رهبری کنند و مدیرانش به مدیریت جهان بپردازند، سکوتی مرگبار در این باره دیده می شود. نه از رسانه های رسمی، نه از مدعیان حکومتی و نه از کفن پوشان حرفه ای؛ از هیچ یک صدایی بلند نمی شود. انگار نه انگار که همینها به بهانه پاره شدن عکس امام چه شورشی  به خود برپا کردند اما چند روز از این حادثه غم انگیز گذشته و از اشخاص بزرگ و کوچک مملکت هنوز صدایی بلند نشده است.

۳٫ علما و مراجع دینی که باید حافظان سنگر دین باشند و از مقدسات جامعه حراست کنند، آنقدر که به دنیا و سیاست مشغول اند، گویا دیگر نسبت به توهین به کتاب الله و رسول الله هم حساسیتی ندارند. ۴٫ از مراجع و علمای مستقل که وابسته به حکومت نیستند هم هنوز صدایی شنیده نشده. هرچند اگر گفته می شد هم شاید به گوش کسی نمی رسید.  اما باز این خفقان فعلی از مسئولیت علمای حق طلب کم نمی کند و دلیلی برای تبرئه آنها از سکوت در برابر ظلم به پیامبر و قرآن نیست.

۵٫ بهانه کشیش آمریکایی برای برپا کردن بساط قرآن سوزی، خود درد دیگری است که فریاد زدنش هم به سادگی ممکن نیست. ماجرای گسترش کلیساهای خانگی و واقعیت تلخ «یخرجون من دین الله …» که تنها یکی از کارنامه های شوم تک صدایی حاکم است  مسبب آن شده که به نام دین، برای آنکه بی کفایتی خود و ناتوانی مبلغان رسمی دینی را جبران کنند، به برخوردهای امنیتی و قربانی گرفتن از کسانی رو بیاورند که زشتی های مدعیان دینداری را دیگر نتوانسته اند تحمل کنند و به انگیزه ی فرار از دین سیاست زده ی حاکم، به تغییر دین روی آورده اند. حکومت دینی که قرار بوده مردم را به بهشت ببرد،  می خواهد در همین دنیا جای خدا بنشیند و آن عده را در جهنم فرض بگیرد و مجازات کند.

۶٫ خداوند در قرآن به پیامبرش اعلام می کند که به کافران بگوید معبود او و آنها جداست، و بگوید: «لکم دینکم و لی دین». اگر آن کشیش آمریکایی و این عالمان سیاست زده  ایرانی، همین یک آیه از قرآن را می فهمیدند و درس می گرفتند، امروز شاهد فاجعه توهین به مقدسات یک میلیارد مسلمان نبودیم. پس جا دارد هم از بابت این فاجعه و هم از بابت این سکوت قبرستانی، عذر تقصیر به پیشگاه محمد(ص) و قرآن بیاوریم و بگوییم: یا رسول الله! ببخش ما را که بزرگان دین و کشورمان مانند آنچه قرآن درباره بزرگان یهود و نصارا می گوید، دین را بازیچه ی دنیاطلبی شان ساختند و ندیدند و نفهمیدند آنچه را که باید می دیدند و می فهمیدند و فریاد می زدند. یا رسول الله، عذر تقصیر! که این مدعیان با دین تو بد کردند و با امت تو بدتر، و ما حیرانیم که به خاطر نابودی دین این مردم شرمنده باشیم یا نابودی دنیایشان. ما را ببخش و بر ما خرده نگیر، که دین و سیاست را آنسان به هم آمیختیم که نه از دینمان تقدسی باقی ماند و نه از سیاستمان عقلانیتی. این روز و حال این بخش از امت توست، و حق داری اگر در روز موعود به پروردگارت شکوه کنی: « یا رب ان قومی اتخذوا هذا القرآن مهجورا».